Strompelen over rotsige paden

Wat een stilte wat een rust. Het is windstil op mijn kampeerplek. Ik sta halverwege de afdaling naar Deià. Het is 7 uur wanneer de eerste wandelaars voorbij lopen. 2 Duitsers met grote backpack. Zij hebben vast ook ergens gekampeerd. Hoewel ik vlak naast het pad sta, zien ze mijn tent niet eens staan. Hun hoofd gebogen oplettend waar ze hun voeten zetten met al die stenen. Ik ruim mijn spulletjes op en maak koffie. Veel te eten heb ik niet. Ik vind nog een Vlugge Japie en een Snicker in mijn tas. Het is nog een uur afdalen naar Deià en daar kan ik weer wat eten krijgen. Ik zet ook nog een kop thee. Het is een heerlijke ochtend. 

Ik daal verder af naar Deià. Prachtige zigzag afdaling maar owee, je moet geen zwakke enkels hebben. Ook hier zijn terrassen gecreëerd met stenen muurtjes. Er groeien oeroude olijfbomen. Dan zie ik het mooie plaatsje Deià liggen. Deià in het dal. Het ligt bijna op zeeniveau. Bij een klein winkeltje koop ik water, cola, een pastei en een vers belegd stokbrood. Dit winkeltje doet het goed met al die wandelaars die hier langskomen. Ik zie er ineens velen. 

Eenmaal weer op de route, is het bijna file lopen. Ik vermoed dat dit een populair stuk is van de route. Vanuit Soller kan je de bus naar Deià nemen en dan teruglopen. Dus dat zal de rede zijn. De zon schijnt en links van me zie ik de zee. De route loopt niet ver van kustlijn. Vandaag is het hoogste punt 360 m. Dat lijkt niet veel maar het valt niet mee. Op sommige stukken is het pad slecht begaanbaar. Soms is het wat beter. Ik neem regelmatig een pauze want ik hoef niet te vroeg in Soller aan te komen. Ik eet mijn pasteitje. Dat is echt mijn favoriete wandelvoer. Goed gevuld met vlees en erwten. Hoewel het het drukste stuk is tot nu toe, is het niet het mooiste. Zo'n dag als gisteren kan natuurlijk  nog moeilijk overtroffen worden. 

En daar is Soller! Ik zie het al liggen. Het lijkt dichtbij maar ik nog een uur lopen. Langs de weg staat een kistje met mandarijnen voor de wandelaars. Heerlijk zoet. Soller is een leuke stad. Echt Spaans. Met smalle straatjes en mooie gebouwen. Ik vraag het me steeds weer af hoe ze dat 800 jaar geleden hebben kunnen bouwen met de middelen die ze hadden. En die architectuur! Tegenwoordig is alles hoekig en lelijk. Deprimerend gewoon. Over 800 jaar zullen ze echt niet met bewondering naar de kubuswoningen in rotterdam staan te kijken.

Ik loop direct naar het hostel wat ik geboekt heb. Ja, je leest het goed, een hostel met slaapzalen. Ik ga wel even heel erg buiten mijn comfortzone. Maar de hotels zijn hier zo boven mijn budget dat het eigenlijk noodzaak is.

Na 5 dagen wandelen en 4 nachten wildkamperen kan ik eindelijk weer eens douchen. Heerlijk! Ik zie dat mijn benen erg gezwollen zijn. Teveel inspanning gedaan. Maarja, wat wil je na 5 heftige dagen. Wanneer ik op de kamer terug kom tref ik Helga, een Duitse wandelaar die ik meerdere keren op de route heb gezien. Leuk is dat. Het hostel ligt dicht bij het centrum. Ik koop een heerlijke ijs en eet wat in een restaurant. 

Hoewel het bed prima was, heb ik niet heel goed geslapen. Het was warm. In de tent lig je in de buitenlucht dus het is vreemd om weer binnen te zitten. Maar toch goed uitgerust. Vandaag dus een rustdag. Ik ga rustig de stad bekijken. Het centrum van Soller is klein. Er staat een mooie kerk en er is een gezellig plein maar dat heb ik gister al gezien. Ik besluit naar Port Soller te lopen. Dat is zo'n 5 km. Er rijdt een oud, houten treintje uit 1912,  van Soller naar Port Soller. Het is de hoofdattractie hier. Ik volg het spoor en regelmatig komt het treintje voorbij. Tourisme over de top!

Port Soller is een mooi plaatsje aan zee. Er is een wit strand en rond de baai vele restaurantjes. Het voelt relaxed. Ik loop wat rond, pak een terrasje, loop nog wat rond, zit op een bankje, loop weer wat rond en in de middag eet ik een pizza bij een van de restaurantjes. Aan het eind van de middag heb ik het wel gezien en vooruit......ik pak de toeristische attractie, het houten treintje, terug naar Soller. Het is een hele beleving!

Terug op de kamer heb ik een paar nieuwe kamergenoten. Een aantal zijn ook weer vertrokken. Mijn benen zijn nog niet in de normale vorm terug. Hopelijk gaat het morgen beter.