Ups and downs

Plav is een stadje in Montenegro. Het heeft ca. 3600 inw. en ligt aan een meer. We besluiten om een rustdag te nemen. Goed voor de benen en om wat van de Montenegroose (zeg ik dat goed?) cultuur te ontdekken. Geen wekker die ons om half 6 wakker maakt. We slapen lekker uit. Alles op het gemak. s'Morgens een bakkie zelfgemaakte koffie en broodjes van gister. 

We wandelen naar het stadje. Bezoeken de Redzepagic toren (schuiltoren) waar nu een museum is. De toren is gebouwd in 1671 en is al 500 jaar in beheer van een familie. Er staat een hoop oude 'meuk' in en er liggen mooie tapijten op de vloer. Ook bezoeken we een oude moskee uit de 15de eeuw. Hij is niet meer in gebruik dus ik ga er maar vanuit dat ik, als vrouw, naar binnen mag. De bazar is helaas gesloten op zaterdag. In een van de vele restaurantje lunchen we. Het eten is hier toch wel vele malen beter dan in Albanië moet ik zeggen. De koffie ook. 

Vanuit onze caravannetjes kijken we op het meer met de hoge bergtoppen erachter. Het is een prachtig plekje ook al is het allemaal wat behelpen op dit terreintje. Zo staat er een dixie waar het slot van ontbreekt maar de douche is echt een kunstproject. Het is een houten hok. Op het dak staat een plastic vat waar een douchkopje aanhangt. De geiser hangt aan de zijkant van het hok, bedekt onder een plastic zeil, en er staat een grote gasfles naast. Het is met slangen. koppelstukken en ti-raps aan elkaar verbonden. Gelukkig hebben we een gasbrander techneut bij ons, Mike, die na even rommelen het voor elkaar krijgt dat we warm water hebben. We doen ieder de was en dan lekker relaxen op ons fijne zithoekje. We worden vergezeld door een paar kippen. Ze hebben een heel veld om rond te scharrelen maar blijkbaar is het gras rond ons zithoekje het lekkerst. 

De rest van de dag maken we ons niet te druk. 

De volgende ochtend komt er om 7 uur een grote Range Rover het pad oprijden. Die komt voor ons. Gisteren hebben we vervoer geregeld om ons een stuk op weg te helen. De eerste 10 km van de 27 km lange dagetappe gaat nl. over een weg en dit is niet heel interessant. Het pad is wel onverhard en erg steil dus er is een 4-wheel drive voor nodig. Het is een local die ons brengt. 

Het regent behoorlijk wanneer we aan onze hike beginnen. We lopen eerst door een bosgebied de helling op. Het pad is nat. Wanneer het steiler wordt, is het lastig om omhoog te komen over het glibberige pad. Uitkijken waar je je voeten zet. Op sommige stukken trek ik me aan de naaldbomen omhoog. Gelukkig zijn de takken sterk. Het is een moeizame weg omhoog. Zeiknat en uitgeput komen we boven. Op een open plekje rusten we. Nog geen 5 minuten later trekt de lucht open en hebben we een uitzicht. Plav ligt laag in het dal. Er komen nog 2 hikers aan. Het zijn ervaren hikers die al vele routes in Europa gedaan hebben. Ik vraag ze wat ze van de zwaarte van deze route vinden. Hij is idd erg pittig i.v.m. met de eerdere tochten die ze hebben gemaakt. Dat is goed te horen want ik had al gedachtes om nooit meer een hike te gaan doen toen ik net in de regen, glibberend en hangend aan de boomtakken de helling aan het op klauteren was. 

We lopen verder over de bergrug. Het ziet er nu veel vriendelijker uit. De zon komt door, het uitzicht is geweldig. We lopen weer door een bloemenveld met voor ons de kale graniet achtige bergtoppen. We komen vlakbij het punt waar we een paar dagen geleden nog waren. De plek waar ik uitgleed ligt recht voor ons. Op de berghellingen liggen nog wat plukjes sneeuw. We lopen inmiddels weer in onze t-shirts en onze kleding droogt in de zon.

We klimmen nog een stukje hoger tot boven de 2200 m en dan begint geleidelijk de afdaling. Het wordt een lange afdaling naar Vusanje dat onder de 1000 m ligt. Op het padje loopt een vuursalamanders. We hebben er al verschillende gezien. Het beestje is zwart en heeft knalgele vlekken over zijn lijf. Ook zien we een ringslang van bijna 1 m langer. We dalen langzaam af. Kleine stapjes omde knieën te sparen. Af en toe pauzeren voor een koffie of een snack. Het laatste stukje gaat over een asfaltweggetje. Vusanje is een klein bergdorpje. Er zijn een paar huizen en onderkomens voor de hikers. Je ziet dat het in ontwikkeling is. Het kleine dorp bloeit op vanwege de hikers.

We zetten onze tentjes bij het guesthouse en zitten even later met nog  5 Nederlanders en 3 Duitsers aan een grote tafel te eten. Pasta, gebakken aardappel, stukje vlees en salade. Niet bijzonder, wel voedzaam. Nadat we gegeten hebben wandelen we nog even naar de waterval. Het is een bijzondere waterval die in een grot in de berg verdwijnt. Het water dendert met een noodgang een donker gat in. In het restaurantje kunnen we helaas geen ijsje of cappucino kopen dus lopen we terug naar de tent en leggen onze benen ten ruste.