De laatste loodjes zijn het zwaarst

En hier is die dan Fleur. Mijn laatste blog van dit wandelavontuur.

Wanneer ik dinsdagochtend mijn tentje open rits, zie ik blauwe lucht met wat wolkjes. Dat is mooi want vandaag ga ik het laatste traject lopen. Op naar Port de Pollenca! Ik heb er zin in. Ik ontbijt met koffie en havermoutpap. Een brutaal koolmeesjes probeerd mijn pap uit mijn pannetje te pikken. Dat koolmeesjes kwam gister zelfs mijn tent in terwijl ik daar rustig zat te lezen. Grappig was dat. Op deze camping zijn trouwens tientallen vuurplekken tussen de tentplekken. Je mag hier gewoon nog een vuurtje stoken. Maar dat heb ik gisteravond niet gedaan vanwege de regen.

Voor de laatste keer pak ik mijn tentje in. Bij het winkeltje haal ik nog wat lekkere broodjes voor onderweg en dan vertrek ik. De route gaat nog één omhoog. Er moet nog één klim gedaan worden. Daarna zal het geleidelijk dalen tot aan de noordkust, Port de Pollenca. 

Ik wandel door een bosgebied over een stenig pad. Af en toe is het pad iets beter.  Zo ook wanneer ik het hoogste punt over ga. Stukje asfalt en dan weer een stenen pad. Onderweg pauzeer ik en eet een broodje. Het is droog, de zon komt door maar het blijft fris. Ik moet mijn jasje aan wanneer ik in de schaduw zit. De geur van bloesem is overheersend. Heerlijk. Dat doet mij weer denken aan portugal. 

Voor het eerst zie ik regelmatig stroompjes water. Zou dat zijn omdat het gister geregend had? Ik moet zelfs twee keer door een ondiep riviertje stappen wat over het pad stroomt. Mijn schoenen hoeven niet uit. Die zijn redelijk waterdicht dus als ik er snel doorheen stap, is er niks aan de hand. Nu het makkelijker loopt, omdat het vrij vlak is, ben ik geneigd te snel en te lang door te gaan. Dat zal ik later ook gaan merken, blijkt. Via een zigzag pad daal ik nog wat af en dan loopt de route naast een weg. Vandaag kom ik niet veel wandelaars tegen. Wel heb ik al een paar keer dezelfde gezien. Allemaal dames. 

Ik nader Pollenca, en dat is een leuk plaatsje met een historisch oud centrum. In het routeboekje lees ik dat ik de 'Chapel of El Calvari' niet mag missen. Dus daar loop ik naartoe. Het is het hoogste punt in het plaatsje dus krijg ik toch nog een pittige klim voor de kiezen. En dit is het punt dat ik de moeheid in mijn benen ga voelen. Eenmaal boven is er een klein kerkje uit de 18de eeuw en een uitzicht over Pollenca. Daarna volgt nog een afdaling via de '365 steps of Carrer del Calvari', naar het oude centrum. 365 treden, 1 voor elke dag van het jaar. Ik plof neer en bestel een frappé de caramel. Heerlijk!

Voor sommige wandelaars is Pollenca het eindpunt. De route naar Port de Pollenca ligt langs een drukke weg en is niet heel bijzonder. Maarja, het is wel het officiële eindpunt dus ik ga door. Als ik ergens aan begin, doe ik het ook goed. Met veel moeite sta ik op en begin aan de laatste 7 km. Ik heb er al 20 opzitten dus het wordt een lang stuk vandaag. Ondanks dat er wel een wandelpad je naast de drukke weg ligt, is er idd geen moer aan. Jammer dat ze hier niet over nagedacht hebben. Nog 1,5 uur, nog 1 uur, nog 30 minuten. Het kost me moeite. Misschien omdat ik het einde nader, zoiets als de laatste loodjes zijn het zwaarst.

En dan eindelijk. Het eindpunt is in zicht en ik loop Port de Pollenca in. Ik voel een euforie. Ik heb het gered! Ik heb het gedaan! Niet veel later plof ik neer op het bed van het pension waar ik overnacht. Het blijkt een bijzonder pension te zijn. Het is onderdeel van een dieren opvang. Er lopen katten en honden rond. Het is vega, bio, duurzaam, ik moet mijn afval scheiden, mijn flesje vullen om plastic te sparen, niet te lang douchen en het licht niet onnodig laten branden. En ja, het zal ook wel eco zijn. Maar ik vind het prima allemaal. Dat kleurrijke bloemetjes dekbed is ook best leuk. 

Wanneer ik mijn steunkousen uittrek, zie ik de gevolgen van de zware inspanning van vandaag. Op mijn onderbenen zijn zeer pijnlijke rode vlekken ontstaan. Wandel uitslag noemen ze dat ook wel. Gevolg van zware inspanning, strakke kleding en de warmte niet kwijt kunnen. Ik heb het vaker door die kousen maar nu is het wel heftig. Ik zet de koude douchestraal erop en leg de benen omhoog tegen de muur.

De volgende ochtend loop ik naar de kust. Een boulevard met restaurants, winkeltjes, hotels, palmbomen en witte stranden. En heel veel wielrenners. Er is een haven met zeilboten en bankjes om te relaxen. En dat is wat ik doe. Begin van de middag pak ik de bus die mij in 1,5 uur terug naar Palma de Mallorca brengt. Vanuit de bus zie ik rechts het gebergte liggen waar de GR 221 overheen loopt. Wat me opvalt is dat de rest van Mallorca vrij vlak is. 

De bus stopt op een grote, ondergrondse busterminal. Mallorca heeft een goed, uitgebreide busnetwerk. Ik struin wat door de straatjes van Palma. Palma is een gezellige stad. Mijn plan is om dit morgen echt te ontdekken dus na een lunch stap ik weer in de bus. Voor de laatste 2 nachten heb ik een hotel geboekt in El Arenal. Dit is een populaire badplaats iets ten oosten van het vliegveld. Waarom El Arenal....gewoon omdat het beter betaalbaar is. Ik heb nu een nette eigen kamer met badkamer, balkon en ontbijt voor de prijs waar ik in Palma nog geen bed op een slaapzaal voor krijg. En een eigen kamer bevalt mij toch beter.

De kust bij El Arenal is een typische badplaats waar Mallorca om bekend is. Een lange boulevard met restaurants, souvenierwinkeltjes, mini supermarkten en tatoe shops. Palmbomen en mooi verzorgde bloemenperken. Zover mijn oog reikt. 

Donderdagochtend pak ik de bus naar La Palma nadat ik ontbeten heb in het restaurant van het hotel. Palma is de hoofdstad van Mallorca en de eilandengroep Islas Balearis. Deze havenstad telt ruim 400.000 inwoners. Op Komoot heb ik een stadswandeling gevonden van zo'n 6 km die langs de bekendste bezienswaardigheden loopt. Het meest indrukwekkende van de stad is toch wel de kathedraal, la Sue. Deze stamt uit de 13de eeuw en is een van de mooiste kerken van Spanje. De bouw heeft 300 jaar geduurd. Het ligt prachtig langs een kanaal. Ik loop eromheen en tussendoor. Er zijn wat straatkunstenaars die hun handwerk, schilderijen of tekeningen proberen te verkopen. 

Zo wandel ik door de winkelstraten, langs een paleis en basiliek en kom ik uit op Plaza Major. Het is gezellig druk. Er zijn onderweg regelmatig kleine parkjes of pleintjes met bankjes waar ik even rust en mensen kijk. Het is een mooie stad voor een bezoekje. Aan het eind van de middag ben ik weer terug in het hotel en zit nog even op het balkon. Ik heb diner in het hotel maar dat is niet heel bijzonder. Het ontbijt was wat dat betreft veel beter. Het is mijn laatste avond op Mallorca.

Morgen vertrek ik weer naar Nederland en zit deze mooie reis er weer op. Hoewel ik het soms best zwaar had vanwege de pittige route, de warmte en de vele kilo's op mijn rug, was het een geweldig avontuur. Ik heb het maar weer geflikt! Mallorca is niet alleen maar strand en zon, het heeft ook heel mooie natuur. 

Leuk dat jullie mij weer gevolgt hebben en bedankt voor de fijne reacties. Enne....hasta mi próxima aventura!